رسولان

 

 

 

     سرودن تجربه ي ماندگار سجده ي انتظار انسان است

 

     چشم به بخششي ...

 

      وجبي راه نرفته

 

     از دست دوست كيسه اي سوي تو پرتاب مي شود

 

     اميدي است

 

      ديدار آتيت را منزلي ساخته اي؟

 

 

     راحت تر از اين ؟

 

     پس بشنو :

 

     شعر آنست كه توان نگهداريش نيست

 

                             در زهدان تاريك عقل كوچكت

 

     وقتش كه مي آيد ،

 

     آنقدر دردت مي گيرد كه مجبوري

 

     با هزاران درمان و دوا

 

     به چيزي چون زايش دست يازي

 

 

     گفتمت

 

        شاعران

 

      تكه هاي متلاشي شده ي آينه ي اندام رسول بشريتند .

 

 

وعده

 

 

     شکستم پنجره ی بی خورشید را

     و در باغچه نشستم

     دیدم آب وفای گلبرگ است و باغچه

                       خواهشی ست به روشنی

     سنگینی ام را

      روی علف های هرز پاشیدم

     و به آسمان گفتم :

              من هم می آیم .

 

بادکنک

 

 

 

     هوف ...

 

     با هر نفحه كوچك

 

     بادكنك كوچكتر دلمان باد مي شود

 

     و با سوزن دست بازيگوش هر كودك مي تركد

 

     و عقده شكسته اش شعر مي شود .

 

     من اما زن سه شوهر ديده اي مي شناسم

 

     كه همه نفحات ما را مي شناسد

 

     و بادكنك درشت دل دريايش آنقدر حجيم شده كه نمي داني

 

     و با آنكه همه دست هاي كودكان مشتاق

 

     بر نداشتنش گريه مي كنند و پا بر زمين مي كوبند

 

             - دست و سوزن -

 

             - رستم و كودك -

 

     هيچ كدام

 

     بر پوست چروكيده و پر تاولش نمي تواند كارگر باشد .