انگار نه راهی ست در پیشم

     و نه در پندار پشت سرم

     از این شاخه به آن شاخه

     این ستون تا آن ستون فرج هاست

     ها را هزار بار درنوردیدم و باز

        ستون اول این معمار

             - به شرمی ناپایدار !

     مآمن زخم های فرسوده ام گشته باز

     شکست ناپذیری ست

     آن که در خاطره ها رک می خورد

          صدایم غریبی می کند

     انگار در من طوطی دیگری سخنگوست

          آوا , آواز همیشه نیست

     بلکه باران است که در می زند

              من ثبوت آوازیم

     که با صدای نا آشناتر در من

     فریاد کرده است :

     شکست هایم را می شکنم